NETQuakes آمریکا

NETQuakes، ابزارگذاری متراکم در مناطق شهری

هر کشوری به بزرگی ایالات متحده آمریکا با انتخاب های سختی برای استراتژی پایش زمین لرزه هایش مواجه است. ایجاد تعادل درست بین احتمال یک زمین لرزه بزرگ در منتطه دورافتاده که اختلال کمی را ایجاد می کند و یک زمین لرزه کوچکتر در مناطق پرجمعیت که خرابی های بزرگی به بار می اورد ریسکی است که می بایست به دقت مدیریت شود

مناطقی که در حال حاضر دارای ریسک قابل توجهی می باشند محدوده خلیج شرقی سان فرانسیسکو و گسل هیوارد است. سازمان زمین شناسی آمریکا (USGS) در تلاش است به شبکه لرزه نگاری متراکم تر و یکنخواخت تری در منطقه خلیج فارس دست یابد تا اندازه گیری را از حرکت زمین در طول زمین لرزه بدست بیاورد. به همین منظور، دستگاه های NETQuekes که داده های خود را از طریق اینترنت به USGS مخابره می کردند، نصب شدند. این دستگاه ها از طریق شبکه محلی موجود با استفاده از WiFi و اتصالات باند پهن، داده ها را بعد از یک زمین لرزه منتقل می کنند.

در 6 ژوئن سال 2009 یک زمین لرزه 3.1 ریشتری در شرق خلیج رخ داد اما هیچ گزارش فوری از خرابی یا مصدومیت وجود نداشت. پس از وقوع زلزله، دانشمندان، دره ی لوکاس را برای سرنخ هایی جستجو کردند چرا که وقوع زلزله ای بزرگتر در اطراف منطقه شرق خلیج تقریبا مسلم بود. 25 ژوئن 2009، USGS اعلام کرد که گسل هیرواد مثل یک بمب ساعتی تکتونیکی است، که هر لحظه ممکن است منجر به زمین لرزه ای با بزرگی 6.8 تا 7 شود که احتمالا صدها نفر را خواهد کشت و ویرانی در حدود 100 میلیون دلار را موجب خواهد شد. بنابراین، این منطقه به عنوان منطقه ای با خطر نامعلوم زمین لرزه شناخته شده است.

مدل های ابزار گذاری جدید برای پایش این وضعیت قریب الوقوع جستجو شدند این مدل ها به دنبال پیدا کردن موقعیت های مناسبی در بین مناطق مسکونی بودند که پذیرای نصب سیستم های مانیتورینگ زمین لرزه باشند. لرزه نگارهای NETQuekes نیازمند اتصال به اینترنتی است که از طریق روتر های بی سیم، متصل به اینترنت باند پهن موجود باشد. لرزه نگارها داده ها را بلافاصله بعد از وقوع زمین لرزه با بزرگی حدود 3 به USGS انتقال می دهند، اما پهنای باند خاصی را مصرف نمی کنند و تنها به کمترین نگهداری نیاز دارند.

علاوه بر ارتقا پوشش شبکه شتابنگاری در این منطقه پر خطر لرزه ای، اندازه گیری لرزه نگارها هم همچنین توانایی ارزیابی سریع خرابی مورد انتظار از زمین لرزه را افزایش داده و به پیشرفت پیوسته استاندارد های مهندسی برای پروژه های ساختمانی کمک می کنند. همچنین می توانند در شکل گیری نیازمندی های آینده دیگر مناطق مسکونی در دراز مدت موثر واقع شوند