NetQuakes آمریکا


NetQuakes، ابزارگذاری متراکم در مناطق شهری

هر کشوری به بزرگی ایالت متحده امریکا با انتخاب های سختی برای استراتژی پایش زمین لرزه هایش مواجه است. ایجاد تعادل درست بین احتمال یک زمین لرزه بزرگ در منطقه دورافتاده که اختلال کمی را ایجاد می کند و یک زمین لرزه کوچکتر در مناطق پرجمعیت که خرابی های بزرگی به بار می آورد ریسکی است که می بایست به دقت مدیریت شود.
 
مناطقی که در حال حاضر دارای ریسک قابل توجهی می باشند محدوده خلیج شرقی سان فرانسیسکو و گسل هیوارد است. سازمان زمین شناسی امریکا (USGS) در تلاش است به شبکه لرزه نگاری متراکم تر و یکنواخت تری در منطقه خلیج دست یابد تا اندازه گیری های بهتری را از حرکت زمین در طول زمین لرزه به دست بیاورد. به همین منظور، دستگاه های NetQuakes که داده های خود را از طریق اینترنت به USGS مخابره می کردند، نصب شدند. این دستگاه ها از طریق یک شبکه محلی موجود با استفاده از WiFi و اتصالات باند پهن، داده ها را بعد از یک زمین لرزه منتقل می کنند.
 
در 6 ژوئن سال 2009 یک زمین لرزه 3.1 ریشتری در شرق خلیج رخ داد اما هیچ گزارش فوری از خرابی یا مصدومیت وجود نداشت. پس از وقوع زلزله، دانشمندان، دره ی لوکاس را برای سرنخ هایی جستجو کردند چرا که وقوع زلزله ای بزرگ تر در اطراف منطقه شرق خلیج تقریبا مسلم بود. 25 ژوئن سال 2009، USGS اعلام کرد که گسل هیوارد مثل یک بمب ساعتی تکتونیکی است، که هر لحظه ممکن است منجر به زمین لرزه ای با بزرگی 6.8 تا 7 شود که احتمالا صدها نفر را خواهد کشت و ویرانی در حدود 100 میلیارد دلار را موجب خواهد شد. بنابراین، این منطقه به عنوان منطقه ای با خطر نا معلوم زمین لرزه شناخته شده است.
 
مدل های ابزار گذاری جدید برای پایش این وضعیت قریب الوقوع جستجو شدند این مدل ها به دنبال پیدا کردن موقعیت های مناسبی در بین مناطق مسکونی بودند که پذیرای نصب سیستم های مانیتورینگ زمین لرزه باشند. لرزه نگارهای NetQuakes نیازمند اتصال به اینترنتی است که از طریق روتر های بی سیم، متصل به اینترنت باند پهن موجود باشد. لرزه نگارها داده ها را بلافاصله بعد از وقوع زمین لرزه با بزرگی حدود 3 به USGS انتقال می دهند، اما پهنای باند خاصی را مصرف نمی کنند و تنها به کمترین نگهداری احتیاج دارند.
 
علاوه بر ارتقا پوشش شبکه شتابنگاری در این منطقه پر خطر لرزه ای، اندازه گیری های لرزه نگارها هم همچنین توانایی ارزیابی سریع خرابی مورد انتظار از زمین لرزه را افزایش داده و به پیشرفت پیوسته استانداردهای مهندسی برای پروژه های ساختمانی کمک می کنند. همچنین می توانند در شکل گیری نیازمندی های آینده دیگر مناطق مسکونی در دراز مدت مؤثر واقع شوند.